Czy jest to możliwe?
Jestem chyba na tym etapie i nie wiem, czy wytrzymam w pracy do operacji. Czy mimo tej kiepskiej sytuacji i mało chodzącej pracy dam radę? Cały czas próbuję i jeszcze jeden dzień zaliczony. Masakra. Ale Wasze historie jakoś pozwalają się trzymać.
Wzystko zalezy od Ciebie o Twojej pszychiki organizmu i oczywiście tego jaki jest silny ból ja dałem rade i wytrzymałem bo pomogły leki przez prawie 2 lata zaldiar ostatnie 3 mięs naox (tramadol 200mg) ale jak brałem to wtedy jak naprawde bolało jak przeciązyłem itp. . Pomagał tez spacer jak i jazda na roweze zycze Tobie Abyś dała rade wytrzymała i aby zabieg był zaniedługo
_________________ " nie smuć się nie warto ciesz się życiem i kazdą jego chwilą".....» Wieloodłamowo złamana miednica, lewa kończyna krótsza o 4 cm
Jest to bolesne ale możliwe.
Ostatnie miesiące przed operacją chodziłam już z jedną kulą. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że chodzenie tylko z jedną jest niewskazane (a lekarz doradzał mi chodzenie o jednej kuli), muszę przyznać, że asekuracyjnie była mi pomocna, mając ją w garści czułam się bezpieczniej.
Moja rada - zacznij chodzić o dwu kulach; odciążysz kręgosłup, biodra, zmniejszysz ból, opanujesz chodzenie o kulach co bardzo Ci się przyda na okres pooperacyjny.
dorotabeata napisa/a:
Jestem chyba na tym etapie i nie wiem, czy wytrzymam w pracy do operacji.
Hm, jakoś wytrzymać musisz (w rezerwie masz jeszcze L-4).
Z Twoich postów wynika, że masz zdrowe podejście do nowoczesnej funkcjonalnej rehabilitacji.
Myślę, że tak jak tu fachowcy doradzają lepiej jest korzystać z nowoczesnych metod fizjoterapii a mniej łykać leków przeciwbólowych.
Ja się o tym przekonałam, ale trochę za późno bo tego Forum jeszcze nie było.
dorotabeata napisa/a:
Ale Wasze historie jakoś pozwalają się trzymać.
To bardzo cieszy
No właśnie to Forum jest bezcenną kopalnią bioderkowej wiedzy a historie ludzi, którzy po operacji wracają do normalnego życia to wspaniała i pocieszająca lektura dla osób oczekujących na zabieg (i pewnie działają jak miód na obolałe bioderka).
_________________ Z zamartwianiem się lepiej poczekać. Może okazać się, że wcale nie jest potrzebne.
Dzięki za konkretne i miłe słowa. Psychicznie trzymam się, ale staw nie wytrzymuje.
Mijka napisa/a:
rada - zacznij chodzić o dwu kulach
W domu chodzę o kulach, ale w pracy nie mogę, bo ... muszę być jakoś tam sprawna i samodzielna. Pewnie lekarz medycyny pracy by się kłaniał.
Gratuluję Ci 6-lecia z endo i swobodnego chodzenia. Oby tak dalej.
Czytam i czekam na te Wasze wpisy o polepszeniu się sytuacji po operacji, jak wracacie do poprzedniego trybu życia.
Piszcie więcej i częściej, to moja ulubiona lektura.
Serdecznie pozdrawiam
Beata umnie było jak pisalem a staw nie miał łatwego zycia cięzkie drzewo siano czy kopyto konia itp itd .Ja czuje się oki tak dobrze ze bywają momenty ze poszedłbym bez kul więcej wiadomości przeczytasz w mojej historii lub w innych chorobach o złamaniu miednicy .Masz pytania pisz pozdrawiam i zycze zdrówka oraz wytrwałości...
_________________ " nie smuć się nie warto ciesz się życiem i kazdą jego chwilą".....» Wieloodłamowo złamana miednica, lewa kończyna krótsza o 4 cm
Mijka to w tym roku razem świętujemy 6-lecie tylko ja z marca
Kinga, Ty jesteś bogatsza ode mnie o ponad dwa lata z drugim endo Kinia, przypomniałam sobie i przeczytałam Twoje pierwsze posty
Z perspektywy czasu i z wiedzą, że u Ciebie jest OK (i że szalejesz sobie na tych bioderkach), to Tą Twoją historię - "drogę przez mękę" czyta się dość lekko tak bajecznie to opisałaś
kinga napisa/a:
Dogonimy Pawła z rekordem Tego życzę Tobie i sobie
Hahaha, statystycznie mamy taką szansę, ale w rzeczywistości Ty masz szansę przegonić naszego rekordzistę (przekroczyć magiczną 30 z endo) a ja och muszę swój zegar biologiczny przestawić na wsteczne działanie
Pawła niedługo połowicznie naprawią, a my i tak będziemy go gonić
Paweł, powodzenia trzymam kciuki
dorotabeata napisa/a:
W domu chodzę o kulach,
A poza domem?
_________________ Z zamartwianiem się lepiej poczekać. Może okazać się, że wcale nie jest potrzebne.
Serdecznie witam wszystkie bioderka w 10 urodziny mojej endo.
W moim poście z 17.X.2014 r, w 6 rocznicę wszczepienia implantu napisałam: „No cóż, muszę się chwalić bo dobrze jest. „
Od tego wpisu minęło dokładnie 4 lata i z radością powtarzam „...muszę się chwalić bo dobrze jest. „
Jedyny minus to ten, że nasz duet ja+endo postarzał się o te 4 lata ale najważniejsze, że przez całe 10 lat jest nam ze sobą dobrze.
A teraz się rozmarzyłam i zatęskniłam za początkowymi latami działania naszego Forum/Fundacji, tych wspaniałych warsztatów rehabilitacyjnych, miłych spotkań bioderkowych, luźnych dyskusji na Hyde Park no i tych „żywych” dyskusji na ShoutBox /parskających śmiechów z opluwaniem ekranu/. Bioderka, które są tu od początku wiedzą o czym piszę.
Dziękuję, że Forum było, jest i oby było jak najdłużej kopalnią wiedzy i wzajemną pomocą dla potrzebujących bioderek.
_________________ Z zamartwianiem się lepiej poczekać. Może okazać się, że wcale nie jest potrzebne.
Mijka chyba Cię ściągnęłam myślami Ostatnio też sobie wspominałam te nasze rozmowy na shout box, narzeczona-nażeczona
Cieszę się, że masz taką rocznicę i że jest dobrze
Pozdrawiam Cię kochana, buziole przesyłam i życzę kolejnych tak wspaniałych rocznic
_________________ Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie...
Mnie też tęskno ja co prawda rzadko się z bioderkami spotykałam okazje jednak miałam w Poznaniu. mój fizjoterapeuta kiedyś nawet też wspomniał Poznań i pytał się czy nie będą organizowane jeszcze jakieś warsztaty?
_________________ Żyj tak by jak najwięcej dać z siebie innym
Mijka, super ze piszesz
Ciesze sie ze masz sie zdrowo i zycze kolejnych lat sprawnosci.
Tez mi brakuje naszych "zlotow", pamietam tluczenie miesa na szalone ilosci na grila -mazurskie dziewczyny to dopiero maja sile!
Fundacji juz nie ma ale w ramach Forum zawsze mozna sie gdzies zjechac, bo to super czas za ktorym i ja tesknie-tylko organizacja spotkania jakos nie ma sie komu zajac.
Gdyby tak zebralo sie kilka osob np. w swietokrzyskim to bym sie wybrala...
_________________ *...Mamy możliwość wyboru jak wykorzystać swój czas...*...MOJA HISTORIA...*
Serdecznie witam i pozdrawiam wszystkich bioderkowych forumowiczów.
17 października minęło 5 lat od ostatniego mojego wpisu i 15 lat od operacji.
Jestem przeszczęśliwa – lata lecą a moje endo sprawuje się bezawaryjnie.
Z mojego doświadczenia osobom obawiającym się operacji, mogę tylko podpowiedzieć, że nie warto żyć w bólu.
_________________ Z zamartwianiem się lepiej poczekać. Może okazać się, że wcale nie jest potrzebne.
Status: Endo x 2
Doczy: 21 Sie 2022 Posty: 63 Skd: Kuj-pom
Wysany: Czw 26 Pa, 2023
Mijka napisa/a:
Serdecznie witam i pozdrawiam wszystkich bioderkowych forumowiczów.
17 października minęło 5 lat od ostatniego mojego wpisu i 15 lat od operacji.
Jestem przeszczęśliwa – lata lecą a moje endo sprawuje się bezawaryjnie.
Z mojego doświadczenia osobom obawiającym się operacji, mogę tylko podpowiedzieć, że nie warto żyć w bólu.
Suuuper. Cieszy taki wpis i dodaje otuchy. Dzięki wielkie.
a ja 
![:]](images/smiles/fake-smile.gif ":]")
trzymam kciuki 
Ostatnio też sobie wspominałam te nasze rozmowy na shout box, narzeczona-nażeczona 
aga.t. 
